Hey, hey
Without you there’s holes in my soul
Hey, hey
Let the water in

Wherever you’ve gone?
How, how, how?
I just need to know
That you won’t forget about me
Wherever you’ve gone?
How, how, how?
I just need to know
That you won’t forget about me

Lost through time and that’s all I need
So much love, then one day buried
Hope you’re safe, cause I lay you leaves
Is there more than we can see?
Answers for me

And hey, hey
Without you there’s holes in my soul
Hey, hey
Let the water in

Where ever you’ve gone?
How, how, how?
I just need to know
That you won’t forget about me
Where ever you’ve gone?
How, how, how?
I just need to know
That you won’t forget about me

And I get lonely without you
And I can’t move on
And I get lonely without you
I can’t move on
Move on

Wherever you’ve gone?
How, how, how?
I just need to know
That you won’t forget about me

Normalde geçmişte yaşadığım bir travma olarak gördüğüm olayı her yerde herkese anlatmayı doğru bulmam. Ama burdaki kitlenin yadırgamayacağını bildiğimden anlatıyorum. Ablam evden kaçıp gittiğinde ve babamın dizlerinin üstüne çöküşünü izleyip ağlayarak uyuduğum gece gerçekten kendimi yalnız hissetmiştim. Yanımda birileri uyuyordu birileri başımı okşuyordu ama o gün o gece ben yalnızdım, hem de yapayalnız… – Seher Böle

Haftanın Cevabı -2

Mezuna kaldıktan sonra yalnız olduğumu fark ettim. Hep başarısız öğrenciydim. Ama bunu bilerek yapmıyordum. İtiraf edelim hangi öğrenci olursa olsun eğer sosyal fobisi ve kekemelik gibi bir sorunu varsa muhtemelen başarısız olur. Bu sorun sadece eğitimime değil sınıf arkadaşlarım ve öğretmenlerimlede sorunlar yaşamama neden oldu. Okul da yaşadığımı üniversite de yaşayacağımdan korktuğum içinde mezuna isteyerek kaldım. Sonra fark ettim ailemin ve arkadaşalarımın beni nasıl görmezden geldiğini. Suçlamıyorum onları bazen. Sadece iyi hissetmek iyi hissettirmek istiyorum. Bu yıl ikinci kere mezuna kaldım ve derslerimle alakalı çoğu şeyi bilmiyorum. Ama eminim ki, hayatla ilgili bir çok şeyi yaşıtlarımdan daha iyi biliyorum. Etrafımda kimseyi göremiyorum ama galiba içimde birilerinin fısıltısını duyuyorum. – H Lili

Haftanın Cevabı -3

Doğum günümü kutlamak için sürpriz hazırlamışlardı arkadaşlarım.Yanlarına giderken çok yakın olduğum bir arkadaşımla çok büyük bir kavga etmiştik.O kavga esnasında bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. 2 sene geçti olmadı da zaten. İşte o gün ne yapacağımı bilmez bir halde hızlı hızlı yürümeye başlamıştım. Biri kolumu tuttu dur konuşalım diye ama ben hiçbir şey demeden nereye gittiğimi bilmez ama bir o kadar da emin adımlarla yürümeye devam ediyordum. Yürürken bir anda arkamda bir gölge fark ettim.O an onun peşimden geldiğinden emin oldum. Ama asla duramıyordum, arkama bakamıyordum. Bazen gölge kayboluyordu, bıraktı takip etmeyi diye korkuyordum sonra ayak seslerini duyup rahatlıyordum.Uzun bir süre nereye gittiğimi bilmeden böyle yürüdüm o da benimle.En sonunda cesaretimi toplayıp durdum yanımda gördügüm gölgede durmuştu ama hala arkama bakmaya cesaretim yoktu.uzun süre bir şey olmayınca arkamı döndüm.Arkamda hiç kimse yoktu, gördüğüm gölge sokak lambalarının oluşturduğu kendi gölgemdi sadece. O anki hissettiğim yalnızlık hissini unutamıyorum. – Öykü Güner

Haftanın Cevabı -4

Yurt günlerinden bir gün gerçekten oldukça hastaydım. Odada kimse yoktu. Herkes ya arkadaşının yanına gitmişti ya da başka bir yerde kalmaya karar vermişti. İlk defa yalnız kalmıyordum, fakat bu sık sık yaşanmaya başlamıştı. Aslına bakarsanız bu durumdan memnundum yalan yok. Fakat konu sağlığa gelince orada bir duruyor ve etrafınıza bakıyorsunuz. O gün arayabileceğim kişileri düşündüm fakat kimse gelmedi aklıma, hiçbiri bana, benimle birlikte hastane köşelerinde oturacak kadar yakın gelmedi. Arayabileceğim kimse yoktu yani. Sabahtan akşama kadar öylece yattım. Ne odaya gelen oldu ne de giden. Fakat şu düşünce aklımdan çıkmadı hiç “Şu an burada ölürsem, kimsenin haberi olmaz. Kimse beni merak etmez, sesi çıkmıyor acaba her şey yolunda mı diye düşünmez”. Ne aile, ne arkadaş ne de bir başkası, aslında hayatımıza giren herkes yalnızlığımızın refakatçisi… – Es ‘

Haftanın Cevabı -5

Mezuna kaldıktan sonra yalnız olduğumu fark ettim. Hep başarısız öğrenciydim. Ama bunu bilerek yapmıyordum. İtiraf edelim hangi öğrenci olursa olsun eğer sosyal fobisi ve kekemelik gibi bir sorunu varsa muhtemelen başarısız olur. Bu sorun sadece eğitimime değil sınıf arkadaşlarım ve öğretmenlerimlede sorunlar yaşamama neden oldu. Okul da yaşadığımı üniversite de yaşayacağımdan korktuğum içinde mezuna isteyerek kaldım. Sonra fark ettim ailemin ve arkadaşalarımın beni nasıl görmezden geldiğini. Suçlamıyorum onları bazen. Sadece iyi hissetmek iyi hissettirmek istiyorum. Bu yıl ikinci kere mezuna kaldım ve derslerimle alakalı çoğu şeyi bilmiyorum. Ama eminim ki, hayatla ilgili bir çok şeyi yaşıtlarımdan daha iyi biliyorum. Etrafımda kimseyi göremiyorum ama galiba içimde birilerinin fısıltısını duyuyorum. – H Lili

Haftanın Cevabı -6

Ankara’da tam da kışın ortasında sokakta kaldığımda hissetmiştim. Ne kadar da yalnızmışsın meğer demiştim kendime. Kime gitsem sadece tavsiye vermişti, kimse de elimden tutmamıştı. O zaman anlamıştım kimin gerçekten yanımda olduğunu. Acıydı ama çok şey öğrendim bunun sayesinde. Şimdi gülerek bakabiliyorum. – Meryem Özkaynak

Haftanın Cevabı -7

Evime ilk taşınacağım zaman babamın yüzüme “Git de sen de kurtul bende!” ifadesiyle bankaya yatırdığı parada hissettim… O gün valizle çantayı eve fırlatıp evimin önündeki kaldırımda geceye kadar oturup, ot gibi müzik dinlerken hissettim. Ama daha kötüsü çevrende bir sürü insanlar var iken bunu hissetmek. – Ceyda Kaçmaz

Haftanın Cevabı -8

Üzüntünü paylaşmayı çoktan geçtim zaten ama mutluluğunu paylaşacak kimseyi bulamayınca insan gerçekten anlıyor yapayalnız olduğunu. – Ni Es

Ev

That’s a feeling of safety

Bu güvende hissi uyandırıyor

Somewhere to hide where you feel free

Saklanabildiğin, özgür hissedebildiğin bir yer

From pressure be who you wanna be

Baskıdan uzakta, kim olmak istiyorsan olabildiğin bir yer

Home

Ev

It’s just a question of beeing shelted

Korunabilmiş bir soru bu sadece

Whithout beeing smarter worms without fire

Akıllı olmadan yerinden çıkamaz solucanlar

Yes Home

Evet ev…

It’s just a vision of life

Bu sadece bir hayat görüşü

One day be child in a while

Bir günlüğüne çocuk olmak

It’s what you will do within

Bu senin ne yapacağındır

No rule, no obligation

Kurallar, mecburiyet olmadan

Home

Ev

Don’t be scared it’s a light inside you

Korkma içindeki ışıktan

Close your eyes see the light inside of you

Kapat gözlerini, gör içindeki ışığı

I’m there all the time

Ben her zaman oradayım

Home

Ev

If one day

Eğer bir gün

You are feeling alone

Kendini yalnız hissedersen

If you need to go home

Eğer ihtiyaç duyarsan eve gitmeye

Then I’ll whisper sweet words in you ear

O zaman fısıldayacağım o tatlı sözleri kulağına

I’ll hold you in my arms and I’ll sing

Seni kollarımda tutup, şarkı söyleyeceğim

I’ll keep you under my wing

Seni kanatlarımın altına alacağım

Home

Ev

It’s a place you can live

Yaşayabildiğin bir yer burası

Without fear

Korkusuzca

Of letting someone down ever

Kimseleri hiç üzmeden

Home

Ev

Don’t be scared it’s a light inside you

Korkma içindeki ışıktan

Close your eyes see the light inside of you

Kapat gözlerini, gör içindeki ışığı

I’m there all the time

Ben her zaman oradayım

Home

Ev

If one day

Eğer bir gün

You are feeling alone

Kendini yalnız hissedersen

If you need to go home

Eğer ihtiyaç duyarsan eve gitmeye

Then I’ll whisper sweet words in you ear

O zaman fısıldayacağım o tatlı sözleri kulağına

I’ll hold you in my arms and I’ll sing

Seni kollarımda tutacağım ve şarkı söyleyeceğim

I’ll keep you under my wing

Seni kanatlarımın altına alacağım

Then I’ll whisper sweet words in you ear

O zaman fısıldayacağım o tatlı sözleri kulağına

I’ll hold you in my arms and I’ll sing

Seni kollarımda tutacağım ve şarkı söyleyeceğim

I’ll keep you under my wing

Seni kanatlarımın altına alacağım

Can Patlar Youtube Kanalı

Haftanın Cevabı – 1

Bence her insan bazen çok zor olsa bile kendini sevmeyi başarabilmeli. Başkalarının kendileri hakkındaki düşüncelerine esir kalmadan kendisiyle barışabilmeli.

Yorum Sahibi: Reyhan Kurban

Haftanın Cevabı – 2

Bence her insan bazen çok zor olsa bile kendini sevmeyi başarabilmeli. Başkalarının kendileri hakkındaki düşüncelerine esir kalmadan kendisiyle barışabilmeli.

Yorum Sahibi: Ayça Işık

Haftanın Cevabı – 3

Çok klasik belki ama kendi ayaklarının üzerinde durabilmek. Sadece kadınlar için değil,  erkekler için de çok zor bir dünyada yaşıyoruz. Bu yüzden kimseye karşı mahçup olmamak, birilerinin eline bakmamak lazım. Daha da önemlisi bunu kötü bir insan olmadan, kırmadan, dökmeden yapmak lazım. Öte yandan ‘yaşadım’ diyebilmeli bi’ insan ölürken. “Hatırlanmaya değer bir hayat yaşadım”

Yorum Sahibi: ijustwant silence

Haftanın Cevabı – 4

“Bir yasamdan acıyı alabilirsem ya da bir acıyı hafifletebilirsem veya bir kırlangıç kusunu yeniden yuvasına koyabilirsem bosuna yasamış olmayacağım.” Soruyu görünce aklima bu satirlar geldi ve belki paylasarak baska insanlarin kalbine kisacik bir anda olsa  dokunabilecegimi dusundum dolayli yoldanda olsa. Sözün sahibinin ismini hatirlamiyorum ama uzun yillardir zihnimin kiyilarindan hic ayiramadigim bir gerceklik ve aidiyetlik hissi veriyor benim icin her okudugumda. Tekrardan soruna gelecek olursam, ne olursa olsun gunun sonunda iyi bir insan olarak kalabilmek en güzel başarılardan biri olur bence bu dunyaya miras olarak birakabilecek.

Yorum Sahibi: Afra `

Haftanın Cevabı – 5

Neyi aradığını bulmalı. Sonrada aradığı şeyi bulmalı. Bulduğu şeyde de kendini…

Yorum Sahibi: Mehmet Aksu 

Haftanın Cevabı – 6

Hayatının amacını sorgulamalı ve onu yaşamaya çalışmalı, kişisel menkıbesini aramalı.

Yorum Sahibi: sudovski işte 

Haftanın Cevabı – 7

Bence bir insan öncelikle kendini sevmeli ve anlamalı daha sonra çevresini ve sonra da tüm insanları…

Yorum Sahibi: Aslii 

Haftanın Cevabı – 8

Bir insanın başarması gereken en büyük olayın, kendisini bilmek/tanımak olacağını düşünüyorum. Artık bu yıllarda insanlar kendilerini kabullendirmek için başka kişilere dönüşüyorlar ve acı olan kısım onlar bile farkına varamıyorlar. Kendini tanımanın/bilmenin bu dünyada ki en özel ve anlamlı bir durum olduğunu ve herkesin bunu başaramadığını görüyorum. Umuyorum ki hayatımızda ‘gerçek’ kendimizi keşfettirecek, her yönümüzü sevdirecek insan ve olaylar ile karşılaşırız.

Yorum Sahibi: Ceren

Haftanın Cevabı – 9

Bence insanın başarması gereken en temel şey “an”da kalabilmektir. 

Yorum Sahibi: Tuba

“Ömrün boyunca genç kalmak istiyorsan, gelişim göstermeye, öğrenmeye, keşfetmeye devam et ve kendini ruhunu körelten alışkanlıkların içine ya da zaten yapmayı bildiğin şeylerin uyuşturan rahatlığına kapatma!”

Tanrı Daima Tebdil-i Kıyafet Gezer romanından, yazar: Laurent Gounelle

Bu yazı 11.22.63 dizisi hakkında spoiler içerir!

11.22.63 dizisi 2016 yılında yayınlanan, bir çeşit zaman yolculuğunu konu edinen bir mini dizidir. Dizinin kısa özeti şu şekilde; Ana karakter Jake Epping(James Franco) keşfettiği bir portal aracılığıyla 1960’lı yıllara geri dönerek, John F.Kennedy suikastine engel olmaya çalışıyor. Çünkü, Kennedy hayatta olsaydı hem Amerika’nın hem de dünyanın daha iyi bir durumda olacağına inanıyor. Bu yüzden de bunu değiştirmek üzere geçmişe gidiyor.

Ancak geçmişe yaptığı bu yolculuk sırasında Sadie Dunhill (Sarah Gadon) adında bir kadın ile tanışıyor ve birbirlerine aşık oluyorlar. Jake, Sadie’ye gerçek kimliğini ve misyonunu açıklıyor, böylece Kennedy suikastini birlikte önlemeye başlıyorlar ve bunu da başarıyorlar, Kennedy suikasti önleniyor, Kennedy hayatta kalıyor ama bu Sadie’nin ölümüne neden oluyor. Sadie’nin ölümünün ardından her şeyini kaybetmiş olarak günümüze dönen Jake hiç beklemediği bir gerçeklikle karşılaşıyor. Kennedy sonrası dünya toplama kampları ve savaşlardan ibaret oluyor, her şey yerle bir olmuş bir halde eskisinden de korkunç bir düzen ile baş başa kalıyor 

Bunun üzerine geçmişe tekrar dönüyor Jake ve bu sefer suikaste engel olmadan, tüm zamanını sadece Sadie ile geçirmek istiyor, ancak geçmişe yapılan her müdahalenin bir karşılığı olduğunu ve kaderden kaçamayacağını öğreniyor, yani eğer Sadie’nin geçmişini değiştirip, onun hayatına girerse, onun başına bir şey geleceğini biliyor ve bu yüzden, Sadie’nin hayatta kalması için, onu çok sevdiği halde, onun hayatına girmekten vazgeçiyor. Böylece ne Kennedy suikastine engel oluyor, ne de Sadie’nin hayatına giriyor ve her şeyi olması gerektiği düzende bırakarak günümüze döndüğünde, eski düzenine kavuşuyor.

Ancak aklı hâla Sadie’de oluyor ve onun ismini google’da aratarak, hâla yaşayıp yaşamadığını sorgulatıyor ve Sadie’nin yakın bir tarihte geçmişte birlikte çalıştıkları okula konuşmacı olarak davet edildiğini öğrenip, onu dinlemeye gidiyor. Kürsüye yaşlı bir kadın çıkıyor, o kadının Sadie olduğunu anlayan Jake, üzüntüsünü o meşhur gülümsemesiyle örterek dizinin finalini yapıyor. 

Buraya kadar anlattıklarım dizinin bizlere ne gösterdiğiydi, birazdan anlatacaklarım ise benim bu diziden ne öğrendiğim üzerine olacak. Öncelikle buna dizinin bende düşünmeye teşvik ettiği “vazgeçme” felsefesinden başlamak istiyorum. Ama nasıl bir vazgeçiş?

Şöyle ki; insanlar genelde bir şeyden, bu şey kendi çıkar ve arzularıyla ters düşerse vazgeçerler, yani bir şeye karşı gösterdikleri ilgi ve istek azalırsa o şeyden vazgeçme eğilimi gösterirler. Örneğin çok sevdiği arabayı almak için yıllarca çalışan bir memur, zamanla o arabaya karşı olan ilgisini bırakıp yerine bir ev alma arayışına girebilir. Ya da bir zamanlar vazgeçilmez olduğunu sandığın bir adam, yıllar sonra sıradan bir insana dönüşebilir, bunların hepsi etken ilginin azalmasıyla gerçekleşebilen vazgeçişlerdir.

Peki bunun tam tersi mümkün müdür? Yani bir insan çok sevdiği ya da çok istediği için de vazgeçebilir mi? İşte bu soruya hep “hayır” derdim. Bir insan vazgeçiyorsa yeterince savaşmamıştır diye düşünürdüm, vazgeçmenin bazen en yüce bir sevgi türü olabileceğini hiç düşünmemiştim.

Ve bunun üzerine düşünürken fark ettim ki bazen bir şeyi isteme arzusu, onu elde etme takıntısına dönüşebiliyormuş. Bu dönüşümün yarattığı girdap bazen aklını öyle bir çeliyor ki, bu davranışının aslında bencilliğin bir tür formu olduğunu bile fark edemiyorsun. Bunu fark ettiğinde ise her şeyi sorgular bir hâle geliyorsun. Ve kendine şu soruları soruyorsun peş peşe:

Aşk da bir tür bencillik yansıması mıdır? İnsan neden aşık olur ? Gerçekten o insana değer verdiği için mi yoksa o kişide ihtiyaçlarını giderecek koşullar bulduğu için mi? Aslında, özellikle günümüzde, çoğu ilişki karşılıklı ihtiyaç ve çıkar buluşmasıyla bu kavramı geçerli kılıyor belki de. Hayatın zorluklarıyla savaşma yollarından biri de bu zorlukları paylaşacak bir hayat arkadaşı oluyor kimileri için. Ancak kimileri de hayatın zorluklarını tek başına sırtına alıp, o yalnızlığın mental ağırlığıyla başa çıkarak, öz sevgiyi içlerinde yaşatmaya devam ediyorlar. İşte gerçek sevgi, o özün içinde saklı bana göre. Kirlenmemiş, yıpranmamış bir sevgi. Tıpkı bu dizinin final sahnesinde olduğu gibi… 

Final sahnesinde Jake, Sadie’ye “Mutlu bir hayat geçirdin mi?” diye soruyordu dans ettikleri sırada ve Sadie belki hayatının aşkını bulmamıştı ama yine de mutlu olmaya değer şeyler bırakmıştı ardında, hayattaydı ve yaşamaya değer bir hayatı vardı. Jake’in yıllar önce onun için nelerden vazgeçtiğinden bihaberdi ve Jake onun hayatında bir hiç olmayı kabul ederek, yaptığı iyilikleri yüze vurmadan, ona bu hayatın kapılarını açmıştı.

Bu sahne gösterdi ki; bizler, bir şeyleri elde etmenin yolunu hep vazgeçmemekte arıyoruz ama yeri geliyor, bunları vazgeçerek de elde edebiliyorsun. Vazgeçmek, bazı anlarda, fedakarlığın cesarete diz çöktürdüğü güçlü bir eyleme dönüşebiliyor. Bu eylemler kimi zaman hiç söylenmemiş keşke’ler barındırıyor içinde. Keşke’ler bazen yerini kabullenişlere bırakıyor, bazen uykularını kaçıran rüyalara, bazen de derin ve dalgın bakışlara. Vazgeçerek de sevebiliyorsun. Vazgeçerek de yaşayabiliyor, yaşatabiliyorsun. Ama vazgeçerek mutlu olamıyorsun. Sadece kendini kandırıyorsun. İşte gerçek aşk da tam olarak bu zaten. Bireysel mutluluğu değil, mutluluğunu bağışlamayı seçtiğin zaman aşık olduğunu anlayabilirsin. İşte bu dizinin final sahnesi bana bu kavramın derin felsefesini bir kez daha hatırlattı. Gerçek sevginin ne olduğunu, bir şeyi çok isterken, onu elde etme yolunun ondan vazgeçmek olduğunu anlayıp bunu kabullendiğinde gösterdi bana.

Umarım siz de içinizdeki o saf sevgiyi bencilliğinizle öldürmez, özünü kaybetmez ve bu özü sahiplenecek, sizin için yeri geldiğinde sizden vazgeçebilecek doğru insanlara denk gelirsiniz.

Hepinize sevgiler…

Ve Renkli Rüyalar 🙂 

Thanks for stopping by (Anlamı: Uğradığın için sağol)

Bir konuda fikir tartışılırken, sizin görüşünüz sorulur ve siz “bu teklife varım” demek isterseniz şu şekilde cevap verebilirsiniz;

I’m in (Ben varım, bana uyar)

Ya da aynı şekilde görüşünüz sorulduğunda ve sorulan şeyi yapmakta istekli olduğunuzu belirtmek istediğinizde şu cümleyi kurabilirsiniz;

I’m down (Anlamı: Bana uyar, seve seve varım)

Birisi size neler yapacağını, planının ne olduğunu sorarsa ve o kişiye gündelik işler yapacağını belirtmek istersen, mesela ders çalışmak, evi toparlamak, gibi sıradan şeylerle uğraşacağını belirtmek için şu cümleyi kullanabilirsin;

Soru: What’s your plan for today? (Bugün için planın nedir?)

Cevap: I need to run errands (Anlamı: Gündelik işleri yapmam lazım)

Size bir konu ya da görev verildiğinde ve bu verileni anladığınızı belirtmek istediğinizde bu native cümleyi kullanabilirsiniz;

I get that (Anlamı: Anlıyorum)

Herhangi bir konudaki görüşünüzü dürüstçe açıklamak istediğinizde, cümleye şöyle başlayabilirsiniz;

Frankly speaking (Anlamı: Açık konuşmak gerekirse)

1) You are welcome (Anlamı: Rica ederim)

Örnek Olay: Birisi kalemini düşürdü ve size teşekkür etti, ardından you are welcome diyebilirsiniz.

2) Don’t mention it. (Anlamı: Lafı bile olmaz)

Örnek Olay: Bir arkadaşınız bir soru çözerken takıldığı yeri sordu ve siz de cevabı söylediniz, ardından size teşekkür etti. Bu teşekküre karşılık don’t mention it diyebilirsiniz.

3) My Pleasure. (Anlamı: Memnuniyetle, Benim için bir zevkti ,Ne demek efendim(kibar bir cevap şeklidir))

Örnek Olay: Birisini yemeğe çıkardınız ve size yemek için teşekkür ettiğinde My Pleasure olarak cevap verebilirsiniz.

Bir detay size bir şey hatırlattığında bu cümleyi kullanabilirsiniz:

Rings a bell. (Anlamı: Bir şey anımsatıyor, hatırlatıyor)

Birisini kahve içmeye davet ederken;

“let’s go to drink coffee” demek yerine daha native(yerel) bir cümle kullanabilirsiniz, mesela;

Let’s grab a coffee. (Anlamı: Hadi bir kahve kapalım – hadi bir kahve içmeye gidelim.)

Bir sorunu halledebileceğinizi düşünüyorsanız;

I can do it demek yerine şu cümleyi kullanabilirsiniz;

I can hande it. (Anlamı: Bunu ben halledebilirim.)

Bir konuda fikir ayrılığınız var ve ortak bir yol bulmaya çalıştığınızda şu cümleyi kurabilirsiniz;

We can style it out. (Anlamı: Bir yolunu buluruz.)

Herhangi bir konuda karşı tarafın düşüncesi ya da teklifini uygun bulduğunuzda bu cümleyi kullanabilirsiniz:

That’s actually quite reasonable. (Anlamı: Bu aslında oldukça makul.)

Birisi size bir görev ya da sorumluluk verdiğinde ve bunu yerine getireceğinizi belirtmek istediğinizde şu cümleyi kurabilirsiniz;

Consider it done. (Anlamı: Yapılmış bil.)

Bir yere geç kaldığınız zaman bu cümleyi kullanabilirsiniz:

I’m sorry for being late. (Anlamı: Geç kaldığım için üzgünüm.)

Bir konuda daha fazla sorumluluk almak istediğinizi belirttiğinizde bu cümleyi kurabilirsiniz:

I’m ready to take on more responsibilities. (Anlamı: Daha fazla sorumluluk almaya hazırım.)

Karşınızda sizden daha bilgili, iyi düzeyde birisiyle konuştuğunuzda ve o kişiden öğrenecek çok şeyiniz olduğunu ifade etmek istediğinizde bu cümleyi kullanabilirsiniz(İş ortamlarında);

I have got a lot need learn from you. (Anlamı: Sizden öğrenecek çok şeyim var.)

Bir konu hakkında kabataslak bir cevap arıyorsanız o kişiden tahmini bir değer isterseniz bu soruyu sorabilirsiniz;

Roughly? (Anlamı: Yaklaşık olarak ? – Örneğin ödevinin çok uzun süreceğini söylerse birisi, ona Roughly? diyebilirsiniz, bu sorunun ardından ortalama kaç gün süreceğini size söyleyecektir.)

Eğer bir konunun net bir cevabı olmadığını, tartışmaya açık olduğunu savunuyorsanız bu cümleyi kullanabilirsiniz;

It’s open to interpretation. (Anlamı: Yoruma açık bir konu.)

Karşınızdaki kişiye saygı duyduğunuzu ifade etmek için işinize yarayacak Amerikan native bir cümle;

I look up to you. (Anlamı: Size saygım sonsuz.)

İstekler hep değişir. En’ler de öyle. Ama ne demişti güzel bir adam. “Rastgele çekilen fotoğraflar daha güzel çıkar, tıpkı tesadüfen tanıştığımız insanlar gibi”. Bana kalırsa doğduğumuz andan itibaren başlayan geri sayımımızda, küçük kar taneleri oluşturuyor çerçevelediğimiz karlı manzarayı. Öte yandan sen bir şeyler planlayıp üst üste koymaya çalıştıkça, küçük bir çocuğun yaramazlığıyla yerle bir edendir hayat. Ve belki de onu yaşanılır kılan da yıktığı planlarımızın ve hayallerimizin yerine inşa edeceği şeylerin bilinmezliğidir.

Ijustwant sIlence

Cevapların tamamına buradan ulaşabilirsiniz.

İnsanlığa olan inancım değerini günler geçtikçe kaybediyor. Dünyanın bir şekilde kurtulacağını ve düzenin sağlanacağını düşünürdüm ancak görüyorum ki hepsi sadece çoçukça birer hayalmiş. Düzen asla var olmamış, insanlar bu kaosta kendi tanrıları olup kendi dünyalarını yaratmalıymış yoksa yalnızca nefes alır, yaşayamazlarmış.

Sueda

“Zamanımızın lâneti bu: deliler gösteriyor körlere yolu.” – W.Shakespeare Delileri takip ettiğimi anlamak zaman almıştı.

– Anıl Alan – 07/11/2020

Haftanın Cevabı – 2 –

Hayatımda en çok annemin “kin tutmak sadece seni cezalandırır , karşındakini değil.” sözünü sürekli aklımda olmasına rağmen, bunu bir türlü başaramamaktan pişmanım.

– Violinist Beyza –  07/11/2020

Haftanın Cevabı – 3 –

Dinlediğim için pişman olduğum tek söz “kendin ol.” Bulunduğum coğrafya, bulunduğum evren kendim olmaya müsait değil. Sanki gerçek ben, bulunduğum konumdan milyarlarca yıl uzakta, ben ise burada sürdürmekte olduğum yaşama ait değilim gibi. İnsanları kırmaktan, üzmekten hep çekindim. Hele ki söz konusu ‘insanlar’ sevdiklerimse. Kendim olup onları kırmaktansa, bir başkası gibi yaşar onları güldürürdüm. Kendim değil, olmamı istedikleri kişi oldum. Bunun için benliğime çokça kızgın olsam da bir yanım minnettar. Bazen bazı şeyler gereklidir. Fakat çok uzak bir diyarda yaşıyor olsaydım, belki kendim olmayı dener ve severdim! Ama şimdi değil, burada değil.

– Hilal Öztürk – 07/11/2020

Haftanın Cevabı – 4 –

Üniversite 1. sınıftayken etrafımdaki insanların aksine gezmekten ziyade derslerime ağırlık verip okuduğum bölümdeki hayallerim nedeniyle (tıp) kendimi en başından beri sıkı bir çalışma disiplinine sokmuştum. Tesadüfen karşılaştığım ve çok hoşlandığım bir kişiyle tanıştığımda, sınıf arkadaşım aynı zamanda oda arkadaşım bendeki değişimleri görüyor ve onunla birlikte olmamız gerektiğini söylüyordu, haklıydı. Ama ben sevmekten korktum, konuşmayı bıraktım. Buradaki derslerimin rolünü şöyle anlatabilirim ki : sınava gerçekten çok çalışıyorsun ve sınıfta 1.oluyorsun bu seni tatmin ediyor çünkü zor bir olayı başardın… Fakat birisini sevmek çok riskliydi onun beni sevdiğini bilsem de çok daha fazla onu sevecektim bunu da hissediyordum. Bu nedenle hayatımı üniversitede başarılı olup kariyer yaparak devam ettirmeye karar verdim. Şu anda 3.sınıftayım ve hala derslerime sıkı bağlıyım tıpı çok seviyorum fakat o kişiyle konuşmayı bıraktığım için pişmanım. Elbette başarılı olmak sizi tatmin eder ama geceleri yalnızlık artık üzmeye başladı. Keşke arkadaşımı dinleyip duygularımı bir kenara atmasaydım keşke kendimi robot gibi ‘aşık olma’ komutlarıyla yetiştirmeseydim.

– Zeynep Sude Önal – 07/11/2020

Haftanın Cevabı – 5 –

Çok gözlemci bir insandım her şeyi çok iyi ve en ince ayrıntısına kadar incelerdim. Atacağım adımları bir başkasının daha önce geçtiği ve sağlamlığını kontrol ettiği yerden atmayı seçerdim. O yolda dimdik ilerler kendimden emin ve güçlü olurdum yani en azından öyle sanıyordum. Daha çok küçükken bunu benimle yolda bir sonbahar günü yağmurun altında ellerini sımsıkı sarıldığım dedem farketmişti. O sabah kahvaltı yapıyorduk ve ben sessizce oturmuş dakikaları sayıyordum çok heyecanlıydım. Dedem beni o gün bir ata bindirecekti ve ata binmeyi çok ama çok istiyordum. Her pazar sabahı TRT1’de yayınlanan kovboy fimlerinden çok etkilenmiş olsam gerek benim için kovboy olmak at sürmek bir amaç olmuştu. Halam sinirle yemek yememi söylemiş ve ben irkilmiştim fazlasıyla sinirli biriydi dedikleri emir niteliğindeydi benim için. Sonra dedeme dönüp Sueda’yı ata bindirme çok tehlikeli gibi şeyler geveledi evet geveledi çünkü ilk üç kelimeden sonrası beni çok üzmüştü ve dinleyememiştim sesler kulağıma girdikten sonra küçük hassas kalbime batıyordu. Dedemin yüzünü bakıyordum ki kuzenim bir anda haberlerde gördüğü bir at sürürcüsünün başına gelen kötü kazadan bahsetti, işte o an dedeme dahi bakmadan gitmek istemiyorum dedim . Dedem sakince yemeğini yedi kırmızı ceketimi giymeme yardımcı oldu ve yağmurdan ıslanan o sokağa çıktık. Benim ellerimi sıkıca ve sevgi ile tuttu benimle sohbet etmeye başladı. Dedem usta bir konuşmacıydı kelimeleri iyi seçer alttan alttan söylemek istediğini söylerdi. Bana soru sormadı ama şunu dedi ” Suedacığım bineceğin at küçüktü zaten ve kask takacaktın korkmana gerek yoktu ama yine de sen bilirsin anlatacağın bir hikaye yerine korkup kaçtığın bir anı olarak kalacak hafızanda ve kızım bunu sen seçmiş olacaksın başkalarını suçlama sakın” . Dedem uzunca konuşmuştu ama bu tavsiyesinden net anladığım şey varsa o da şudur ki hayatınızın başrolü sizsiniz ata binin dizginleri elinize alın eğer korkarak yaşarsanız bu yaşam değil kaçış olur. Bir başkalarında duyduğunuz deneyim ve tecrübeler elbette kulağınıza küpe olsun ama unutmayın hata yaparak yaşayabiliriz yalnızca başkalarının hatalarını dinleyerek değil. Ancak üzülerek söylemeliyim ki bu kelimeler o an kalbime inmeyi geçin hayatımda bir yer bile edinememişti. Başkalarının saçmalama yapamazsın kim yaptı ki zaten gibi laflarına çok baktım ve bu sözler benimle kendim arasında bir perde olarak kaldı. Şimdilerde o perdeyi aralıyor ve beni ufukta selamlayan güneşe sırıtıyorum içimde kanayan acılarım olsa dahi ben ata binecek ve dizginleri ellerimle sarmalayacak ufukta güneşe yol alacağım buna inanıyorum. Pişmanlığım halen geri dönülebilir bir şey en azından ilerki yaşamım için. Size doyasıya diyorum ki dostlarım yaşayın korkmayın izleyici olmayın o sahnede sizin de rolünüz var ve bunu siz yazın siz oynayın.

– Sueada – 07/11/2020

Haftanın Cevabı – 6 –

“En güzel zamanın şimdi Berkay, aşırı duygusal olma. Aksi halde ileride çok pişman olacaksın.” Şu zamana kadar bir pişmanlığım yok ama sanıyorum ki ileride bu duygusallıktan dolayı çok pişman olacağım. Bazen soruyorum kendime, bu kadar duygusal olup olmamak gerçekten benim mi elimde diye…

– Berkay Gümüş – 07/11/2020

Haftanın Cevabı – 7 –

“Ne beklediğini bilerek ama beklemeden yaşayacaksın; en çok beklediğinin gelse bile birgün, hiçbir zaman beklediğin anlamda gelmeyeceğini bilerek” der  Oruç Aruoba. Bu sözü içselleştiremediğim için çok pişmanım. Sürekli bir şeyleri beklemek yoruyor artık. Gene de kendimi tükettiğimi bile bile bekliyorum. İçimdeki bekleyişleri et parçalarımla atıyorum epeydir. Koca bir beklenti yumağı olan vücudum çöküyor galiba. Aynanın karşısında iskeletimi görmeme az kaldı. Yüzde 93’ü yıldız tozu olan bir canlısın ve diğer kalan kısmında beklenti hep. Yokluğun dünya için çok alışık ve olağan olacak. ‘Beklediğin şeyler gelmeden de yaşamın anlamlı(anlam olmadan da yaşayabilirsin) olacaktır Sevgili Simurg bunu kabullen. Kendinle savaşmak istiyorsan, bunun için de yeterli olgunluğa erişmiş ol. Kendini tanıyamadan bu savaşa yeltenme sakın! Yoksa kendine mağlup olacaksın. Bunu ikimizde istemeyiz değil mi?

– Simurg- 07/11/2020

Reklam gelirleriyle burs alabildiğinizi biliyor muydunuz? Peki Nasıl? Detaylar burada

Daha fazla yorumu youtube kanalında bulabilirsiniz, liste yeni yazıların ardından artmaya devam edecektir.

Diğer soru ve cevaplara buradan ulaşabilirsiniz.