“Aşk nedir? avuçların mı terliyor, kalbin mi tekliyor, sesin mi kısılıyor? bu aşk değil, hoşlanma.Gözlerini ondan mı ayıramıyorsun, dokunmak istiyorsun, öyle mi? Bu aşk değil, şehvet.O’nu herkese göstermek istiyorsun, aşkını haykırmak istiyorsun öyle mi? Bu aşk değil, gösteriş.Onu istiyorsun çünkü yanında değil, öyle mi? Bu aşk değil, zayıflık.Sana aşkını itiraf ettiği için onunlasın? Bu aşk değil, acıma.Ona aitsin çünkü görünüşü seni cezbediyor, kalbini tekletiyor, öyle mi? Bu aşk değil, vurulma.Hatalarını görmezden geliyorsun çünkü onu önemsiyorsun, öyle mi? Bu aşk değil, arkadaşlık.Ona her gün, her an onu düşündüğünü mü söylüyorsun? Bu aşk değil, yalan.Sevdiğin her şeyi hatıra olsun diye ona vermek mi istiyorsun? Bu aşk değil, hayır işi.” demişti Ünal abi bir gün.ne zamandır düşünürüm, hala tanımını bulabilmiş değilim.Belki de onu bu kadar güçlü yapan da budur? Çözemiyoruz, çıkamıyoruz, içinde debelenip duruyoruz.Çoğu zaman şikayetçi bile olmuyoruz halimizden ☺ aşkı besleyen de bu farkında olmamazlık, sarhoşluk hali bence 🙂 kısır döngü..her şeye rağmen güzel.aşk her şeyi çözmez evet, ama güçlü bir motivasyon olduğu kesin.

– Nur –

Haftanın Cevabı – 2 –

Bence aşk, vazgeçmek mümkünken çabalamayı seçmektir. aşk, kaçılabilen ve aniden silinebilen bir şey değildir. nereye gidersen git gönlünde taşıdığın o kişiyle yaşamak ve büyümektir. onun sevgisiyle, ona duyduğun merhametle her gün yeniden yeşermektir. aşk, şefkatten beslenir. göz yummalarla değil, problemleri boşvermeyle değil bütün sorunları korkusuzca çözebilmeye atılmakla gelişir. insanların birbirlerine karşı kredilerinin azaldığı yerde görülür aşkın yüzü. arada yıkılan duvarların her seferinde daha da güçlü inşa edilmesiyle gerçekleşir bitmeyen bir aşk. bütün doğumlar ve bütün ölümler aşkın çocuğudur. tüm ruhlar, ona aittir. aşk, kainattaki nefeslerin birliğidir.

– Merva Kalkan –

Hayatımda verdiğim en önemli karar affetmekti. İnsanları affettim, yaşadıklarımı affettim, gözyaşlarımı affettim, sevgisizliği affettim, nefreti affettim. Ben kendimi affettim. Kalbimi arındırdım kötü duygulardan. Verdiğim en zor karar buydu. Yaşadığım şeyleri affetmek. Ama sonuçları güzel oldu. Ruhum hafifledi. Zamanla insan anlıyor ki her şey ve herkes gidince ona kalan biricik ruhu oluyor. Bu yüzden affedin.

– Ceren Birdal –

Büyümek istemeyi bıraktığımda büyüdüğümü anladım.

– Asude –

Haftanın Cevabı – 2 –

Bu soruya cevap vermeden önce sizinle biraz imgesel hapishanelerim hakkında konuşmak istiyorum.

Öncesinde, size şu soruları sorarak başlayayım konuşmama:

İlk ne zaman ayaklarınıza bağlanmış olan zincirlerinizi fark ettiniz?

İlk ne zaman yaşadıklarınızı kefeye koyup ruhunuza verdiği ağırlığı tarttınız?

İlk ne zaman bildiğiniz, farkında olduğunuz gerçekler karşında “işler yolunda” diyerek başınızı dik tuttunuz?

Ve işte sizler imgesel hapishanenize hoş geldiniz.

Şimdi bir de kendime dönecek olursam…

Egenin küçük bir köyünde doğdum. Maddi durumu olamayan ama sobasının üstünden bir demlik çayın hiç eksik edilmediği bir ailem vardı. Şimdi ise geçmişimde geceleri yıldızlara bakıp hayal kurmayı öğrendiğim çardakta, çocukluğumun saf mutluluğu kaldı. Evrenimin hayat ağacı, o asma çardaktaki yapraklar arasından görünen yıldızlar gibi belki de… Küçük köyünde koyun peşinde koşarken okuduğu kitaplardaki yaşamları hayal eden, hayatın, var oluşun sorgusundan habersiz küçük kız çocuğu…

Size küçük bir anımı anlatmak istiyorum. Sekizinci sınıf öğrencisiydim. Şu an ki bende etkisi olduğunu düşündüğüm Türkçe öğretmenim, sınıfa şu soruyu sordu; “Seçme şansınız olsa geçmişe mi yoksa geleceğe gitmek isterdiniz ?” Bu soruya hiç tereddüt etmeden ” Beş Yaşım ” başlığı atmıştım ve yazmaya başladım. İnsan beş yaşını özler mi? Ya da insan 5 yaşında ne yaşamış olabilir ki hayat adına? Ben beş yaşıma çocukluğumu ve huzurumu sığdırmıştım.Daha sonrasında ayaklarıma ilk zincirlerim vuruldu. Beş yaşımda minicik bedenimle kaldırdığım üzüm küfelerin fiziksel yorgunluğu başladı. Yedi yaşından sonra hayat boyu devam edecek olan ve yanlışlıklarla dolu eğitim hayatım, on üç yaşında maddi yetersizliğin verdiği eksiklik duygusu, on sekizimde üstümden atamadığım güzellik kaygısı ve yirmili yaşlarımda varoluşsal sancının verdiği buhran…Bunların kümülatif birleşimden oluşan şu an ki ben… İnsanın şu anını, geçmişinin ayak izleri oluşturur. Şu anıma bakıyorum da bir tarafım hala tükenmemiş, koyun peşinde koşup okuduğu kitapların sayfalarındaki hayallerine sığınmış çocuğu yaşatırken. Diğer tarafım yaşadığı toplumun kısır döngüsünde var olmak için çırpınıp duran yetişkin.

Yetişkinlik, kefeme yaşadıklarımı koyup ruhuma verdiği ağırlığını ölçtüğüm bir dönem. Yetişkinlik, paraya eğmek zorunda kaldığım boynuma karşılık dünya düzenine sergilediğim dik durma çabasının paradoksal entegrasyonudur. Gerçekliğin yüze tokat gibi çarptığı, eksilerin artılaştığı acı bir dönem.Yetişkinliğin en büyük ibarelerinden biri de sanırım bu; birileri tarafından oluşturulmuş sözde ideal devlet düzeni içerisinde, var olmak için çalışmak, hayatımızı devam etmek için temel ihtiyaçlarımızı karşılamak, daha fazlası ile de kendimize konfor alanı oluşturmak..

        Daha devamını çekmediğim bu filmin giriş sahnesi bile beni yeterince ürküttü. Dünyanın totaliter rejimi karşında hala sığınmak için zihnimin zindanlarına sakladığım beş yaşıma tutunuyorum. Geceleri çıkartıp tozunu almak iyi gelse de günden güne saman kağıdına yazılmış ve silikleşmiş yazılar gibi onlarda yavaş yavaş yok oluyorlar. Keşke elimde bir sihirli değnek olsa dediğim zamanlar yaşıyorum. Bazen soruyorum  kendime dünya adına bir devrim yapabilecek olsam ne yapardım acaba ?

     Sorunun yanıtına  gelince: Bir devrim yapabilecek olsam beş yaşında bir çocuğun gözünden dünyaya bakar; paranın, menfaatin, çıkar ilişkisinin, hilenin, siyasetin ne olduğunu bilmeyen bir toplum oluşturmak isterdim. “Karşılıksızlığı” topluma ilmek ilmek işlerdim.

-Sibel Süslü-

Doğumun mucizevi gürültüsüne rağmen, ölümün çaresiz sessizliğine öfkeliyim. bu topraklardaki acının alışılmışlığına, suçtan arınmak için türetilmiş etiketlere öfkeliyim.

Rakamların altında yıkılan ailelere, hiçbir zaman iyileştirici olmayan medyatik üsluba öfkeliyim.Yaralayıcı ve kutuplaştırıcı dile, toplumsal travmaların hissettirdiği acizliğe öfkeliyim.

Sarsılan öz yeterlilik duygusuna, belirli bir kesimin yas tutmama lüksüne öfkeliyim.

Birilerinin, kendi sorumluluğunda olduğunu hissettiği toplumsal travmalara tanıklık etmeyi reddetmesine öfkeliyim.

Bireysel büyümelerin yol açtığı toplumsal küçülmelere öfkeliyim.

Acımıza sebep olan parmağın, tırnağının batmadığı kalbine öfkeliyim.

Aslında bundan 65 milyon yıl önce Meksika körfezine düşmüş olan asteroide öfkeliyim. Dinazorların yok oluşu insanlığın tarihi karmaşasının bir imzasıdır bütünüyle. Ne olurdu sanki, yaşamın içinden öylece geçip gidebilseydik? Minik bir toz zerresi gibi fark edilmeden, görülmeden, dinlenmeden. sevmeden ve sevilmeye ihtiyaç duymadan. Birilerinin mutsuzluğuna sebep olmaya korkmadan, sevgiyi kutsal saysak da kimseyi ilahlaştırmadan. Aşkın, sevenin sevilene sunduğu bir put olmasına izin vermeden. Ruhun tapmaya aradığı soyutluğu soytarılığa dönüştürmeden. Aşkı yalnızlıkla, gücü güçsüzlükle, cesareti korkuyla ve ölümü yaşamla beslemeye fırsat bulmadan. Öylece geçip gitseydik, tensel kıyafeti bir köşeye atıp; yaşama olan sonsuz açlıkla titreyerek değil, tekrar doğma ihtimaline karşı ürpererek. En azından kirlenmeden yaşlanmanın bir yolu olsaydı. Bulutları izlemeyi ne ara unuttuk biz?

– Sevginur –