Çok fazla arkadaşım var sanırken aslında yalnız olduğumu fark etmek.
-Hey- 03.2020

Haftanın Cevabı – 2 –

Ben o gün çok ağlamıştım. Beş yaşında parkta tek başıma salıncakta sallanırken, hemen yanımda tanımadığım bir çocuğu babası sallıyordu. Beni ise ayaklarım. Ben o gün büyüdüğüm kadar kırıldım.
-Edip- 03.2020

Haftanın Cevabı – 3 –

Varoluşumun sınırları çizildiğinde, içimdeki benim “birileri” tarafından görmezden gelindiğinde, dokunuş ve anlayışlardan mahrum kaldığımda oldu ilk kalp kırıklığım. Zaman ve mekan dışında, sadece hislerim hatrımda. Bir düşüştü belki, belki de bir düş.
-Ufuk Duman- 03.2020

Haftanın Cevabı – 4 –

Birinci sınıftayız sanırım ikinci sınıf da olabilir o zamanlar maddi yönden iyi değildik, kış vaktiydi ki o zamanlar kış sert geçerdi ve benim botlarım yoktu bez spor ayakkabılarımla okula gitmiştim, çoraplarım epey ıslanmış ki bacaklarıma kadar çıkmış ıslaklık. Hocam beni çağırıp eve göndermişti sanırım ya da annemlere haber vermişti hatırlamıyorum, hâlâ o benim canım hocamdır, neyse annem ağlamış bu duruma sonra bana bot almışlardı ama o zaman annem ve babamın ruh hallerini, yüz ifadelerini ya da hissettiklerini şimdi düşününce burkuluyorum. O zaman da bencil bir mutlulukla beraber derin bir sızı hissetmiştim kalbimde.
-Yan Sayfalar- 03.2020